« خيرخواهى » است ، يعنى درخواست دوام نعمت از حضرت حق بر برادر مسلمان كه صلاح او در آن است . و شكّى نيست كه حكم قطعى به اين كه اين نعمت صلاح است يا فساد ، ممكن نيست . چه بسا كه چيزى در آغاز و در نظر اول نعمت شمرده شود و سرانجام بر صاحب خود و بال و فساد باشد . پس ملاك و مناط در اين امر ظنّ و گمان غالب است ، بنابراين اگر ظنّ غالب اين است كه به صلاح اوست ، خواستن زوال و نابودى آن « حسد » است و تمنّاى دوام آن خيرخواهى است و آنچه گمان رود كه موجب فساد باشد ، خواستن زوال آن « غيرت » است . اما آنچه صلاح و فساد آن بر تو مشتبه است ، نظرى و حالتى نسبت به آن نداشته باش تا از حسد در امان بمانى و در طريق خيرخواهى قرار بگيرى . معيار و ميزان در خيرخواهى اين است كه آنچه را براى خود مىخواهى براى برادر خود نيز بخواهى و آنچه را براى خود نمىخواهى و نمىپسندى براى او نيز نخواهى و نپسندى . و معيار در حسد اين است كه آنچه براى خود نمىخواهى براى او بخواهى و آنچه را براى خود مىخواهى براى او نخواهى . حسد ، سخت‌ترين و دشوارترين بيمارىهاى روانى و بدترين و پليدترين رذايل است و صاحب خود را به عقوبت دنيا و عذاب آخرت گرفتار مىسازد ؛ زيرا در دنيا لحظه‌اى از حزن و الم خالى نيست و به هر نعمتى كه در دست ديگران مىبيند رنج مىبرد و نعمت‌هاى خداى بزرگ نامتناهى است و هرگز از بندگان بريده و منقطع نمىشود ، پس حسود پيوسته در اندوه و رنج است و و بال و سرانجامِ بد آن گريبانگير خود او خواهد شد و اصلًا به محسود ضررى نمىرساند ، بلكه موجب ازدياد حسنات و بالارفتن درجات او مىشود ، از اينرو كه حسود بر او عيب مىگيرد و آنچه در شرع جايز نيست دربارهء او مىگويد . پس نسبت به محسود ، ظالم است و قسمتى از وزر و و بال محسود را بر دوش